loading...

شنو

سایت خبری موسیقی شنو

قرار دادن ماسک بر روی ابزارهای موسیقی ریسک کووید را کاهش می‌دهد

sheno بازدید : 0 سه شنبه 23 شهريور 1400 نظرات ()
قرار دادن ماسک بر روی ابزارهای موسیقی ریسک کووید را کاهش می‌دهد
شیلدهای صورت و پیکسلی‌گلس (Plexiglass ) برای چاره‌جویی درباره ریسک انتقال کووید-19 چندان مفید نیستند چرا که، به بیانی ساده، هوای بازدم به راحتی این ابزارها را دور می‌زند و به صورت می‌رسد.

به گزارش خبرگزاری شنو، بر پایه نتایج مطالعه‌ای که در دانشگاه کولورادو در بولدر انجام شده است، گذاشتن ماسک روی برخی از آلات موسیقی می‌تواند به شکلی موثر گسترش کووید-19 را مشابه با استفاده از یک ماسک صورت کاهش دهد.

این پژوهشگران بر سه روش ممکن برای کاستن از گسترش کووید-19 در زمان نواختن سازهای بادی و دهان‌گیردار مختلف، از جمله گذاشتن ماسک بر روی آنها، تمرکز کرده بودند.

دانشمندان در این مطالعه جدید از روشهای متعددی برای ارزیابی گسترش بالقوه SARS-CoV-2 از آوازخوانان و موزیسینهایی که سازهای بادی را می‌نوازد استفاده کردند.

این نخستین مطالعه‌ای است که یافته‌هایی را درباره احتمال گسترش کووید-19 در زمان نواختن آلات موسیقی و روشهایی که می‌توانند به شکلی موثر احتمال انتقال آلودگی را کاهش دهند گزارش می‌دهد.

بنا بر این مطالعه، شیلدهای صورت و پیکسلی‌گلس (Plexiglass ) برای چاره‌جویی درباره ریسک انتقال کووید-19 چندان مفید نیستند چرا که، به بیانی ساده، هوای بازدم به راحتی این ابزارها را دور می‌زند و به صورت می‌رسد.

در عوض، چند فوت فاصله نگه داشتن بین آوازخوانها و موزیسین‌ها به کاهش ریسک کمک می‌کند، همانطور که اجرای موسیقی در بیرون از ساختمان و محدود کردن مدت زمان صرف شده برای اجرا در کنار یکدیگر می‌تواند چنین کاری کند.

این پژوهشگران درباره جلساتی که در داخل ساختمان به انجام می‌رسند، می‌گویند که موزیسینها باید کمتر از 30 دقیقه را صرف اجرا در کنار یکدیگر می‌کنند، در حالی که این محدودیت زمانی به کمتر از 60 دقیقه در اجراهای فضای باز جهش پیدا می‌کند.

همچنین این مطالعه دریافت که علاوه بر فاصله‌گذاری اجتماعی و محدودسازی زمان نواختن سازها، یک ماسک که به شکلی مناسب ساخته شده و در انتهای ساز بادی قرار داده شده باشد نیز، از طرق کاه سرعت ذرات، به کاهش گسترش کویید-19، حذف برخی از ذرات و محدودسازی فاصله‌ای که می‌توانند گسترش یابند کمک کند.

یافته‌های این تحقیق گویای آن است که اجراهای موسیقی زنده به طور بالقوه می‌تواند در صورتی که تلاشهای موثری برای کاهش ریسک به اجرا در آمده باشند ادامه پیدا کند.

انتهای پیام/

«سرود سحر» از زبان خواننده زن افغان

sheno بازدید : 1 سه شنبه 23 شهريور 1400 نظرات ()

«سرود سحر» از زبان خواننده زن افغان

«سرود سحر» از زبان خواننده زن افغان

با قدرت گرفتن طالبان در افغانستان و تصرف شهرهای مختلف، مردم این کشور بعد از دوران کوتاهی آرامش، از ترس این گروه تروریستی دوباره آواره شدند.«غوغا تابان» (خواننده زن افغان)، برای این روزهای افغانستان نوشته: «زمان به‌شکلِ دل‌آزاری می‌گذرد. اکنون آوازم به ساز نیازی ندارد. این صدای مردم است که سرودها را می‌سازد: شب‌های بی‌ترانه نمانه نمانه/بی‌مِهریِ زمانه نمانه نمانه...»

به گزارش خبرگزاری شنو،یک راه پیمایی در شهر مزار شریف خواستار مشارکت زنان در حکومت آینده تحت رهبری طالبان در افغانستان و تضمین برابر حقوق زنان و مردان شدند. این در حالی هست که جنبش طالبان پخش موسیقی و حضور زنان مجری در شبکه‌های تلویزیونی و رادیویی ولایت قندهار در جنوب افغانستان را ممنوع کرد ، محدودیت‌های سفت و سختی درباره ورزش زنان در این کشور لحاظ کرده است.

اعتراض کنندگان که از جنوب روضه مبارک تا مقام ولایت بلخ در مرکز مزار شریف راه پیمایی کردند، خواستار آزادی و عدالت در حکومت طالبان شدند. معترضان شعار می‌دادند: «نترسید نترسید ما همه با هم هستیم»، «زنان حذف شدنی نیستند»، «شهر تک جنسیتی بوی تعفن دارد»، «کشور بدون زنان، منطقه بی‌زبان»، «انسانیت، نه جنسیت»، «آزادی زنانه حق مسلم ما است».

با تصرف افغانستان توسط نیروهای تروریستی طالبان بیشترین هراس در دل زنان و دختران این سرزمین به وجود آمد. زیرا باید شاهد نابود شدن استعدادهایشان و از بین رفتن آزادی و طبیعی ترین حقوق خود باشند. در همین راستا تابان خواننده زن افغان ترانه زیبایی برای زنان کشورش خواند که در شنو با هم می بینیم

«سرود سحر»

ترانه‌ای در ستایش حماسه‌ی زنانِ افغانستان است؛ زنانی که با قدرت و جسارت چشم در برابر ظلمت و وحشت دوختند و برای حقوق بنیادین‌شان حق‌خواهی کردند. این اثر برآمد تلاش‌ها و ایده‌های رهایی‌بخش جمع کوچکی از فعالان مستقل زنان افغانستان است که به الزام هم‌بستگی برای تحقق برابری، آزادی و رهایی در سطحی منطقه‌ای و جهانی باور دارند.

ملودی «سرود سحر» برگرفته از پارچه‌ی O Antonis میکیس تئودوراکیس است که علی چوپانی آن را تنظیم کرده. دستِ تک‌تک زنانِ هم‌کار در ساختِ این اثر خاصه زهرا موسوی را برای هم‌اندیشی و هم‌قدمی‌اش می‌فشارم.

شرح هجران موسیقی ایرانی منتشر شد

sheno بازدید : 1 سه شنبه 23 شهريور 1400 نظرات ()
شرح هجران موسیقی ایرانی منتشر شد
آلبوم «شرح این هجران» با آهنگسازی امیر شریفی و خوانندگی مهدی امامی در ژانر موسیقی کلاسیک ایرانی روانه بازار موسیقی شد.

به گزارش خبرگزاری شنو، امیر شریفی، نوازنده و آهنگساز موسیقی ایرانی درباره انتشار این آلبوم هجران موسیقی ایرانی گفت: اولین قدم‌های ساخت «شرح این هجران» را در سال ۱۳۹۳ برای اجرا در سلسله برنامه‌های «شب ساز ایرانی» برداشتم. یک سال پس از آن قطعاتی به مجموعه افزودم و در اردیبهشت ماه سال ۱۳۹۴ به همراه گروه، نقش این قطعات را در تالار رودکی به شکلِ سازی اجرا و پس از کنسرت، قطعات در استودیو ضبط شد.

او ادامه داد: پس از گذشت دو سال با تکمیل قطعات و ساخت و پرداختِ آوازهای این مجموعه، در تیرماه ۱۳۹۶ شکل کامل‌شده‌ی این اثر در تالار رودکی به روی صحنه رفت. سرانجام از پس وقفه‌ای سه ساله که به دلیل تعدد فعالیت‌های گروه نقش اجتناب‌ناپذیر می‌نمود آوازهای این مجموعه در فاصله‌ی بین تابستان ۱۳۹۸ تا پاییز ۱۳۹۹ ضبط و سرانجام در زمستان ۱۳۹۹ کار آماده‌ی انتشار شد.

وی افزود: اثر پیش‌رو به لحاظ ساختار فرمال، نظام ایقاعی و نظام مدال، بهره‌مند از امکاناتِ ساختِ قطعات در دو نظام موسیقی قدیم ایران و موسیقی دستگاهی است. از این منظر این اثر همچون آلبوم پیشینِ منتشرشده از گروه نقش با نام «در گیسوی او پیچید» در پی احیاء امکانات موسیقی قدیم ایران و ایجاد پیوندی ظریف و عمیق و حساب‌شده از امکانات یادشده با مبانی اجرایی و دستاوردهای موسیقی دستگاهی ایران است. قطعاتی همچون پیشرو شوشتری، مربعِ شوشتری و بسیطِ شوشتری، مشخصاً ملهم از نظامِ ایقاعی و سیستم فرمال موسیقی قدیم ایران ساخته شده و قطعاتی نظیر تصنیفِ قاجاری در شوشتری، چهارمضراب و رنگِ شوشتری، بی‌شک دنباله‌روِ سبک قاجاری در آهنگسازی موسیقی کلاسیک ایران است. از سوی دیگر تکیه‌ی بسیار زیاد ما در این اثر بر اجرای متناوبِ ساز و آوازهای متر آزاد، به‌وضوح یکی از مهم‌ترین خصیصه‌های موسیقی کلاسیک قاجاری را یادآوری می‌کند.

عضو هیئت علمی دانشگاه هنر در ادامه گفت: علاوه بر قطعاتِ سازی، در ساز و آوازهای این مجموعه نیز در پی ایجاد ساختاری فرمال بوده‌ایم؛ در این راستا با تکرار بیتی محوری‌ــ که نام این آلبوم نیز از همین بیت اخذ شده است‌ــ در انتهای هر بخش از آوازها، ترجیع‌بندِ فراگیر و تکرارشونده‌ای ایجاد نموده‌ایم که این ترجیع‌بند علاوه بر اعلامِ اختتامِ هر قسمت و ایجاد استقلال برای هر بخش از آوازها، در حکمِ عاملِ ایجادِ وحدت در بین اجزاء متکثرِ آوازهای این اثر است.

شریفی درباره انتخاب اشعار گفت: اشعارِ این نوبتِ موسیقایی، چهل بیت برگرفته از سه ساحت عاطفی و حسی گوناگون شامل: «هجران»، «شوریدگی»، «رهایی»، از میان غزل‌واره‌های مثنویِ معنویِ مولوی برگزیده شده است و سپس با چینشی خاص روایت‌کننده‌ی داستانی پر تلاطم است. این نگاه به جای پرداختن به ابعاد حکمی و تعلیمی در اشعار مثنوی، به دنبال جستجوی تغزل‌های نغز در میان انبوه ابیات مثنوی مولوی بوده است.

وی در پایان گفت: در این آلبوم در ساختِ قطعات و آوازها از شوشتری به عنوانِ مدی محوری بهره برده‌ایم. همان‌طور که می‌دانیم شوشتری در اجراها و تولیدات امروز موسیقی دستگاهی کمتر مورد استفاده قرار می‌گیرد. از سوی دیگر در ردیف‌ها، شوشتری به عنوانِ مدِ وابسته‌ای به دستگاه همایون معرفی شده است. انتخاب شوشتری به عنوان مد مبنا و مرکزی در این اثر، به منظور خارج کردن این مد از انزوا و وابستگی به دستگاه همایون و ایجاد استقلالی همه‌جانبه برای این مدِ بسیار زیبا و گسترشِ ترکیباتِ مدال و امکانات این آواز محجور بوده است. از این رو، با توجه به ترکیباتِ مدالِ متنوعی که در این اثر بر مبنای مد شوشتری انجام شده است، دیگر نه با یک آواز وابسته و محدود، بلکه با مجموعه‌ی چندمدیِ وسعت‌یافته‌ای با نام «دستگاه شوشتری» سر و کار داریم. ما پیش از این نیز نظیر این فرایند را در روند ساخت قطعات و ساز و آوازهای آلبوم «برافشان»، با آواز محجور «راک» انجام داده‌ایم.

انتهای پیام /

نماد مقاومت یونان میکیس تئودوراکیس

sheno بازدید : 1 سه شنبه 23 شهريور 1400 نظرات ()
نماد مقاومت یونان میکیس تئودوراکیس
میکیس تئودوراکیس، موسیقیدان نامدار و بزرگ‌ترین و سرشناس‌ترین چهره موسیقی یونان پس از ۹۶ سال زندگی پربار و یادگار گذاشتن کارنامه‌ای با بیش از هزار اثر موسیقایی از دنیا رفت.

به گزارش خبرگزاری شنو،میکیس تئودوراکیس، آهنگساز شهیر یونانی ۲۹ ژوئیه ۱۹۲۵ در شهر خیوس استان اژه یونان به دنیا آمد.

زندگینامه

میکیس ۲۹ جولای ۱۹۲۵ در یکی از جزایر دریای اژه به دنیا آمد و از ۱۷ سالگی وارد دنیای موسیقی شد. او را سرشناس‌ترین چهره موسیقی یونان در تمام تاریخ و نماد مقاومت یونانی می‌دانستند. در جریان اشغال نظامی یونان در جنگ جهانی دوم، نازی‌ها میکیس ۱۸ ساله را که به کمونیست‌ها پیوسته بود در ۱۰۴۳ دستگیر کردند و به اردوگاه‌های کار اجباری فرستادند.

تئودوراکیس در دوران دیکتاتوری سرهنگ‌ها و ژنرال‌ها در یونان که از ۱۹۶۷ آغاز شد، سال‌ها به زندان افتاد، از سرزمین مادری بیرون رانده و آهنگ‌ها و آثارش هم غیر قانونی اعلام شد. در دوران بحران مالی دهه ۲۰۱۰ او همراه مردم رنجدیده کشورش به خیابان‌ها آمد و به اقدام‌های سختگیرانه دولت یونان علیه شهروندان آسیب‌دیده اعتراض کرد. میکیس چند سال هم نماینده مجلس بود.

تئودوراکیس از ۱۹۵۳ وارد دنیای سینما شد و از مهم‌ترین فیلم‌هایی میکیس تئودوارکیس بیشتر برای ساخت موسیقی فیلم «زوربای یونانی» با بازی آنتونی کویین که شهرتی بین المللی برای وی به ارمغان آورد، شناخته می‌شد. موسیقی «زوربای یونانی» به گونه‌ای ذات نژاد پرهیاهو مردم یونان را نشان می‌داد.

او يكي از محبوب‌ترين شخصيت‌هاي سياسي و از شناخته‌شده‌ترين هنرمندان اين كشور در جهان پس از برقراري دموكراسي در يونان جديد بود. او در سال‌هاي اخير با بيماري‌هاي مختلف رو‌به‌رو بود. در طول دهه‌ها فعاليت موسيقي صدها آهنگ ساخت و در بسياري از تالارهاي مشهور موسيقي‌ جهان به هنرنمايي پرداخت. با بسياري از هنرمندان معروف خارجي و بين‌المللي همكاري كرد.

آهنگساز اسطوره‌ای یونان بعدها برای فیلم‌های کوستا گاوراس از جمله «زد» و «حکومت نظامی» نیز موسیقی متن نوشت.

میکیس تئودوراکیس

 

پارلمان یونان

میکیس تئودوارکیس که در عرصه سیاست نیز فعال بود در اواخر دهه ۶۰ میلادی از سوی حکومت دیکتاتوری کشورش تبعید شد. در آن سال‌ها موسیقی سرکش تئودوراکیس یادآور آزادی‌های از دست رفته مردم کشورش بود. تئودوراکیس البته اواسط دهه ۷۰ به کشورش بازگشت و بعدها چندین بار به مجلس سنای یونان نیز راه پیدا کرد.

تئودوراکیس در ایران

نام تئودوراکیس در ایران نخستین بار با فیلم «زوربای یونانی» بر سر زبان‌ها افتاد؛ فیلمی که بر اساس رمان معروف نیکوس کازانتزاکیس و به کارگردانی مایکل کاکویانیس ساخته شد.

«زوربای یونانی» اثری نسبتا مطول (۱۴۶ دقیقه) و محصول آمریکا است که ایرانیان از آن، سه نام و یک صحنه را بیش از همه در خاطر دارند.

نام آنتونی‌کویین، که بعدها و با بازی در نقش «حمزه» در فیلم پیامبر به چهره‌ای محبوب در میان عام و خاص ایرانی بدل شد، ایرنه پاپاس (بازیگر نقش روسپی در آن فیلم) که او هم نقش‌آفرینی «هند جگرخوار» شهرتی برایش در ایران فراهم آورد، و آهنگساز فیلم و صحنه معروف رقص آنتونی‌ کویین در نقش زوربا.

شهرت این فیلم سبب شد تا ۵ سال بعد، برگردان فارسی اثر ابتدا از سوی تیمور صفری منتشر شود، هرچند بعدها با ترجمه محمد قاضی از این اثر و دیگر آثار کازانتزاکیس، آثار او به چاپ‌های متعددی رسید و سبب شد تا زوربای یونانی در قالب کتاب نیز به شهرتی بالا در میان ایرانیان دست یابد و این گونه، کتاب و فیلم و موسیقی تئودوراکیس به کمک هم آمدند تا نام «زوربای یونانی» به فرهنگ ایرانیان هم راه یابد.

 

گزیده موسیقی‌های متن اصلی فیلم:

 

۱۹۶۰: ماه عسل (مایکل پاول)

۱۹۶۱: فدرا (ژول داسن)

۱۹۶۲: پنج مایل مانده به نیمه‌شب (آناتول لیتواک)

۱۹۶۲: الکترا (مایکل کاکویانیس)

۱۹۶۴: زوربای یونانی (مایکل کاکویانیس)

 

۱۹۶۹: زد (کوستا گاوراس)

۱۹۷۲: حکومت نظامی (کوستا گاوراس)

 

۱۹۷۳: نبرد سوتیسکا (Stipe Delić)

۱۹۷۳: سرپیکو (سیدنی لومت)

۱۹۷۶: نامه‌هایی از ماروسیا (میگل لیتین)

۱۹۷۷: ایفیگنیا (مایکل کاکویانیس)میکیس تئودوراکیس

 

 

درگذشت

تئودوراكيس در سن ۹۶ سالگی و پس از تحمل یک دوره طولانی بیماری در شهر آتن درگذشت که چهره ای بسیار محبوب نزد یونانی ها بود و به عنوان یک چهره مهم هنری و سیاسی در این کشور شناخته می شود. درگذشت تئودوراكيس سه روز عزاي عمومي اعلام شد و پرچم يونان در ساختمان‌هاي دولتي به صورت نيمه افراشته به اهتزاز در آمد و تمامي مراسم‌هاي فرهنگي به تعويق افتاد. رييس‌جمهور، نخست وزير، رييس پارلمان، وزرا و تمامي احزاب پارلماني، بسياري از شخصيت‌هاي سياسي، چهره‌هاي مشهور فرهنگ و هنر يونان و جهان پيام‌هاي تسليت صادر كردند.

 

نگاهی به فرهنگ و موسیقی اقوام لُر

sheno بازدید : 0 یکشنبه 21 شهريور 1400 نظرات ()

نگاهی به فرهنگ و موسیقی اقوام لُر

نگاهی به فرهنگ و موسیقی اقوام لُر
بر اساس کاوش‌های باستان‌شناسی در مناطق لرنشین، تصویری از رقص و پایکوبی بر قطعه‌ای سفالی به دست آمده که قدمت موسیقی در این منطقه را به هزاره چهارم پیش از میلاد مسیح رقم می‌زند.
به گزارش خبرگزاری شنو، موسیقی لری از تنوع و پیشینه‌ای کهن برخوردار است که به دو بخش کلی، موسیقی‌های آوازی (کلامی) و موسیقی‌های‌سازی تقسیم می‌شود، هم‌اکنون موسیقی لری در قالب ترانه به هفت بخش تقسیم می‌شود که عبارتند از موسیقی و ترانه‌های غنایی و عاشقانه، موسیقی و ترانه‌های حماسه رزمی، موسیقی و ترانه‌های سوگواری، موسیقی و ترانه‌های فصول، موسیقی و ترانه‌های کار، موسیقی و ترانه‌های طنز و سرودهای مذهبی.

موسیقی و ترانه‌های غنایی و عاشقانه: شامل ترانه‌ها و آهنگ‌هایی است در وصال یا فراق معشوق مانند ترانه‌های هی لو، بینا بینا، کیودار یا نغمه‌های شیرین و خسرو، ساری خوانی، میربگی (میرونه) و ده‌ها ترانه دیگر که در مقام‌های مختلف موسیقی لری اجرا می‌شود.

موسیقی و ترانه‌های حماسه رزمی: این سرودها بیانگر ارزش‌های حماسی و رزمی جنگاوران در میان ایل هستند. مانند جنگ لرو، دایه دایه یا مقام‌های موسیقی بدون کلام که در رزم‌گاه و مسابقه به کار رفته‌اند، مانند جنگه را، سوارهو و نقاره.

موسیقی و ترانه‌های سوگواری: این موسیقی بیشتر جنبه آیینی داشته‌است و در مواقع سوگواری از روزگار کهن تاکنون کاربرد فراوانی دارد، مانند چمری یا سایر مقام‌ها، از جمله، سحری، پاکتلی، شیونی و ده‌ها مقام دیگر.

موسیقی و ترانه‌های فصول: موسیقی و ترانه‌های ویژه فصول مختلف مانند برزه کوهی، ماله ژیری، کوچ بارو.

موسیقی و ترانه‌های کار: به منظور سهولت و تسریع در کار مردان و زنان ایلاتی، این ترانه‌ها به صورت فردی یا دسته جمعی خوانده می‌شود، مانند ترانه‌های گل‌درو (برزیگری)، هوله (خرمن کوبی)، مشک زنی، شیردوشی و چوپانی.

موسیقی و ترانه‌های طنز: این ترانه‌ها اغلب به صورت فی البداهه در هجو شخص یا موضوع یا مکانی سروده شده و برخی اوقات نیز با حرکات نمایشی طنز آلود فرد یا افرادی همراه بوده‌است.

سرودهای مذهبی: بر اساس کلام‌های یارسان (از سروده‌های اهل حق) بوده، جنبه عرفانی و اعتقادی آن بسیار عمیق است. مانند ضامن آهو، سرای خاموشان (شهر بی‌صدا) و دوازده کلام یاری.

تاریخچه

بر اساس کاوش‌های باستان‌شناسی در مناطق لرنشین، تصویری از رقص و پایکوبی بر قطعه‌ای سفالی به دست آمده که قدمت موسیقی در این منطقه را به هزاره چهارم پیش از میلاد مسیح رقم می‌زند. همچنین از آثار و شواهد به دست آمده در این مناطق تصاویری از آلات موسیقی دوران مانند شیپور و تنبور بر روی ظروف نقره وجود دارد که حاکی از رواج موسیقی نزد این قوم در عهد ساسانی است. امروزه نیز برخی از نغمه‌های باستانی در قالب مقام‌های موسیقی قومی باقی‌مانده‌است.

آشنایی با فرهنگ و موسیقی اقوام لر

البته توالی و ترتیب به هنگام اجرای رقص صورت می‌گرفت و در صورت دیدن سواران، مقام‌های موسیقی رقص قطع می‌گردید و به اجرای مقام‌های سوارکاری (موسیقی رزمی) می‌پرداختند. مثلاً اگر مقام هل پرکه در حال اجرا بود، با دیدن سواران مقام نقاره نواخته می‌شد که در ابتدای مقام‌های موسیقی سوارکاری است. در مناطق لرنشین توالی و ترتیب موسیقی غنایی بدین گونه‌است:سنگین سما، دوپا، سه پا، شانه شکی، گاه ضمن اجرای این مقام‌ها، مقام‌های دیگری مانن شیرین و خسرو، و سارو خوانی نیز اجرا می‌شود.
از ترانه‌های مشهور قوم لر می‌توان به قدم خیر، رنگینه، کش طلا (کفش طلا)، صنم گل و هالو گنم خر اشاره نمود. موسیقی و ترانه‌های حماسی در قوم لر در دو جهت عمل نموده‌اند. تشویق ایلات و عشایر به شرکت و حضور در میدان‌ها نبرد (مانند ترانه دایه دایه) و حفظ و زنده نگهداشتن یاد برخی از شخصیت‌های حماسی قوم لر در دو بخش بی‌کلام، مانند مقام‌های سحری، نقاره، شاره را، یا با کلام، مانند ترانه‌های دایه دایه، جنگ لر وکرمی اجرا می‌شود. از هنرمندان قوم لر استاد همتعلی سالم وشاگردان این استاد نظیر نجفقلی میرزایی، علیرضا حسین خانی و پیرولی کریمی را می‌توان نام برد.

موسیقی سوگواری

این نوع موسیقی بیانگر مراحل مختلف عزاداری و سنت‌های رایج آن در لرستان است. این موسیقی نیز به صورت بی‌کلام (مانند مقام‌های سحری، پاکتلی، چمری) و با کلام (مانند مراسم راراپیشکوه، راراشتکوه، راراشیرازی یا دنگ دال در مناطق مختلف بختیاری) اجرا می‌شود. به عنوان مثال اشعار متداول در دنگ دال از این دست است:

موسیقی فصول: بر اساس اعتقاد حکما در قدیم اجرای موسیقی با اوقات شب و روز، ماه‌ها و فصول در ارتباط بوده‌است و برای هر مقطع از زمان در هر ماه یا فصل، موسیقی و نغمه‌های ویژه‌ای را توصیه می‌کردند. در مناطق لرنشین نیز در گذشته چنین سنتی وجود داشت، از جمله نغمه شادمانه برزه کوهی که به هنگام بهار و بازگشت ایل از قشلاق و جشن بازگشت به سرزمین نواخته می‌شد.

موسیقی و ترانه‌های کار: شامل ترانه‌هایی است که مردان یا زنان به ویژه جوانان در هنگام کار، مانند جمع‌آوری هیزم، آب، شیردوشی و برداشت محصول مشک زنی می‌خوانند. به عنوان مثال دختران و زنها هنگام آوردن آب چشمه آوازی را به صورت همسرایی اجرا می‌کنند که زنگوله‌دار نامیده می‌شود. زنان در لرستان هنگام شیردوشی آوایی را زمزمه می‌کنند.

موسیقی و ترانه‌های طنز: این موسیقی و ترانه‌های که با اجرای حرکات موزون همراه است، در لرستان توسط عده‌ای بنام دلی اجرا می‌شد که استعداد فراوانی در ردیف کردن کلمات و اشعار به صورت بداهه داشتند و از این راه ارتزاق می‌کردند. بیشتر مردم از ترس هجویات جالب آنان مجبور به دادن مبلغی به آن‌ها بودند.

موسیقی مذهبی: این موسیقی شامل سرودهای یارسان که وزن خاصی دارند و به کلام معروف هستند و در نسخ مختلف به گویش گورانی و لکی لرستانی ثبت شده‌اند می‌شود. این کلام‌ها در نزد اهل حق بسیار گرامی و محترم شمرده می‌شوند و شامل تعالیمی هستند که هر شخص وظیفه دارد در طول حیاط خود از آن‌ها پیروی کند. برجسته‌ترین‌سازی که این نغمه‌ها را می‌نوازد «تنبور» (تمیره) است.
آشنایی با فرهنگ و موسیقی اقوام لر

ترانه دایه دایه

ترانه «دایه دایه» مشهورترین و پرآوازه‌ترین سرودهٔ لری در مقام «سه پا» بوده که امروز مرزهای لرستان را درهم نوردیده و بیشتر موسیقی‌دانان و مردم کشور با این تصنیف قدیمی آشنائی کامل دارند. «دایه دایه» به مرور زمان بارها توسط آهنگسازان محلی و ایرانی بازسازی و تنظیم شده‌است. ریشهٔ این سرود حماسی لری طبق اسناد و روایت‌ها بدین صورت است: نازی خانم بیرانوند مادر فاضل اسدخان از زنان متهور بود و در شعر دایه دایه دربارهٔ نازی خانم دیگری نیز ذکری به میان آمده‌است. فرزندان هردو نازی خانم از شجاعان زمان خود بودند. نازی خانم دیگر دختر حاج عالیخان سگوند و همسر علیمردان خان فیلی بود. این تصنیف دایه دایه دربارهٔ پسرش محمدخان گفته شده‌است.

این تصنیف نیز یک بار توسط رضا سقایی در زمان شاه اجرا شد. در دوران جنگ ایران و عراق استاد محمد میرزاوندی این تصنیف رو به عنوان اثری ماندگار برای رزمندگان در دفاع از کشور ثبت کرد سید محمد حسینی وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی در همایش مدیران کل فرهنگ و ارشاد اسلامی سراسر کشور، دربارهٔ این تصنیف گفت: مرحوم سقائی با خلق این اثر ارزشمند و حماسی، روح ایثار و از خودگذشتگی را در بین مردم و رزمندگان اسلام ایجاد کرد.

سازهای موسیقی لری عبارتند از سرنا، دهل، تال (کمانچه)، تنبک (تمک)، و سازهای سنتی مرسوم از جمله سازهایی هستند که در موسیقی قوم لر مورد استفاده قرار می‌گیرند. در این میان کمانچه تنهاسازی است که با ساز سایر اقوام تفاوت اساسی دارد.

افراد شاخص

از چهره‌های شاخص این عرصه می‌توان به اساتیدی همچون حسین فرجی،مسعود بختیاری، محمد میرزاوندی، همت علی سالم،شامیرزا مرادی، پیرولی کریمی،علیرضا حسین خانی،رضا مریدی دلفان،علی اکبر شکارچی،رضا سقایی،فرج علیپور، ایرج رحمانپور، سیف الدین آشتیانی، حسن سالم و محمد باجلاوند اشاره کرد.

انتهای پیام/

صحبت‌های آخرین بازمانده‌ی سرنای خراسان

sheno بازدید : 2 شنبه 20 شهريور 1400 نظرات ()
صحبت‌های آخرین بازمانده‌ی سرنای خراسان
سرنا در دنیای پر زرق و برق امروز سازی رو به فراموشی است. محمد رحمدل‌خواه آخرین بازمانده نسل سرنانوازان خطه شرق خراسان است که دوسالی است خانه‌نشین شده و بیمار است. این هنرمند هفتاد و پنج ساله می‌گوید: سبکی که نسل‌های بعد از ما دارند، سبک ما نخواهد بود؛ چون تعداد زیادی از بزرگان موسیقی و هم نسلان من دیگر در این دنیا زندگی‌ نمی‌کنند فقط آنها بودند که آثار را از بر بودند.

به گزارش خبرگزاری شنو، یکی از موضوعات قابل تامل در حوزه موسیقی نواحی مختلف ایران، فراگیری سینه به سینه است و همین اتفاق بر ارزش و بهای استادان موسیقی شهرهای مختلف کشور می‌افزاید. این در حالی است که اغلب مقام‌های موسیقی هر منطقه به صورت مکتوب نت‌نگاری نشده‌اند و این کاستی قطعا در مدت زمانی نه چندان دور به تحریف و فراموشی آثار با قدمت گذشته می‌انجامد (هرچند برخی همچنان نسبت به نت‌نگاری قطعات مقامی مخالفند و نسبت به آن تعصب دارند). در این میان تنها استادان نسل‌های قبل در جریان جزییات مقام‌ها،‌ روایات، ترانه‌ها و مناسک موسیقی محورند و به جرات می‌توان گفت سینه‌ آنها گنجینه‌ای از «هنر» و «تاریخ» است. با این‌حال به دلیل بی‌توجهی و عدم شناخت درست هنرمندان و پیشکسوتان، بخش زیادی از داشته‌های این افراد همراه با آنها زیر خاک خواهد رفت بی‌آنکه فرصت مکتوب شدن پیدا کند.

محمد رحمدل‌خواه، خنیاگر و آخرین بازمانده سرنا نوازان منطقه شرق خراسان و تربت جام است. آنها که در جریان وضعیت موسیقی در دنیای امروز هستند، می‌دانند که سرنا یکی از سازهای باستانی است که در حال فراموشی‌ست و این حقیقت، ارزش و اهمیت هنرمندانی چون محمد رحمدل‌خواه را صدچندان می‌کند. در مقابل بی‌توجهی به چنین افرادی، بی‌اهمیت انگاشتن هویت و تاریخِ موسیقی و هنر خواهد بود.

آیا تنها ساز موسیقی شرق خراسان و تربت جام «دوتار» است؟

اغلب مردم تصورشان این است که تنها ساز با قدمت منطقه خراسان دوتار است، در صورتی که سرنا نیز از جمله‌های سازهای مورد توجه در خراسان از دیرباز بوده است. در کل موسیقی در مناطق مختلف ایران محدود به یک ساز نیست چراکه اقوام مختلف با توجه به ویژگی‌های موسیقی‌شان از برخی سازهای باستانی بهره می‌گیرند و این اتفاق از گذشته مرسوم بوده است تا جایی که برخی سازها به ساز بومی و محلی اقوام بدل شده‌اند. سرنا یکی از همین سازهاست. این ابزار موسیقایی باستانی همواره در استان‌هایی چون کردستان، کرمانشاه، لرستان و سیستان و بلوچستان مرسوم و مورد توجه بوده است. باید یادآور شد فیزیک و ظاهر این ساز بادی در تمام مناطق یک شکل نیست و اقوام بنا به دلایلی در ظاهر و سوراخ‌های آن تغییراتی اعمال کرده‌اند. موردی که معمولا در تمام شهرها یکی است همراهی سرنا با ساز کوبه‌ای دهل است.

محمد رحمدل‌خواه که حال هفتاد و پنج ساله است، مانند تمام هنرمندان نواحی یادگیری موسیقی را از کودکی آغاز کرده است. هنر او به نوازندگی سرنا و حفظ نواهای ساز و دهل خلاصه نمی‌شود بلکه او بر تمام بازی‌های منطقه‌ شرق خراسان نیز اشراف دارد و آنها را از بر است.

رحمدل‌خواه ، آن زمان که سن و سال کمتری داشته و قبل از آنکه بیماری و کهولت سن او را از پا بیندازد، فعالیت گسترده‌ای در جهت شناساندن موسیقی دیارش به مردم ایران و دیگر کشورها داشته و همواره در این زمینه دغدغه‌مند بوده. اما پس از درگذشتِ او (که حال خانه‌نشین است) نسل سرنانوازان شرق خراسان و تربت جام منقرض خواهد شد. عزلت و خانه‌نشینی و عدم توجه به این استاد پیشکسوت بهانه و مناسبتی برای گفتگو با اوست. در خلال گفتگو اجراهایی از محمد رحمدل‌خواه قابل شنیدن و دیدن است.

زندگی‌ام با پولی که وزارت ارشاد می‌دهد، می‌گذرد و دوسال است بیمارم و در خانه افتاده‌ام

استاد محمد رحمدل‌خواه در ابتدای صحبت‌هایش درباره نحوه ورودش به عرصه موسیقی می‌گوید: من موسیقی را از بچگی یاد گرفتم و وقتی موسیقی برایم جدی شد نزد استاد رسول نظری که استاد بزرگی بود رفتم و سرنانوازی را از او یادگرفتم. تا وقتی هم متاهل شوم شاگردش بودم.

 رحمدل‌خواه که در گذشته‌ای نه چندان دور یکی از فعال‌ترین هنرمندان خطه خراسان بوده و علاوه بر حضور در جشنواره‌ها در کشورهایی چون دانمارک،‌ استرالیا، ژاپن،‌ عمان و روسیه به اجرای برنامه پرداخته، حال چندسالی است گوشه انزوا گزیده و دیگر مانند قبل در عرصه موسیقی فعال نیست. او می‌گوید: من هفتاد و پنج ساله‌ام و دیگر مانند قبل جوان نیستم. البته اتفاقی که باعث کم کاری من شده بیماری من است. دو سالی هست در خانه افتاده‌ام و ساز هم نمی‌زنم.

آخرین بازمانده نسل سرنا نوازان شرق خراسان در پاسخ به این سوال که او نیز مانند برخی دیگر از هنرمندان هم‌دیارش در کنار موسیقی به مشاغلی چون کشاورزی و دام‌داری و دیگر امور مشغول است یا خیر، می‌گوید: من شغل دیگری جز موسیقی ندارم و حال که خانه‌نشین شده‌ام منبع هم درآمدی ندارم. حقیقتا با پولی که  وزارت ارشاد به من می‌دهد، امرار معاش می‌کنم. الان هم دوسالی است که مریضی کرونا شرایط را بدتر کرده. دیگر برنامه‌ای برگزار نمی‌شود و تا جایی که می‌دانم، ‌جشنواره‌ها هم مثل قبل نیستند یا شاید هم برگزار نمی‌شوند.

این نوازنده پیشکسوت سرنا درباره چگونگی تامین هزینه‌های زندگی و بیماری‌اش هم اینطور بیان می‌کند که؛ هزینه‌های درمانم را خودم تامین می‌کنم.

 برای آموزش پول نمی‌گیریم

 اغلب استادان موسیقی نواحی به دلیل عشقی که به هنرشان دارند از شاگردانشان پولی دریافت نمی‌کنند. این نوع مواجهه با مقوله آموزش و تدریس در شهرستان‌ها و روستاها باعث شده هنرمندان نواحی از این بخش درآمدی نداشته باشند. محمد رحمدل‌خواه نیز مانند دیگر استادان همواره به تربیت شاگردانی مشغول بوده است. اما درباره وضعیت برگزاری کلاس‌های آموزشی‌اش نیز خبر مسرت بخشی ندارد و می‌گوید: این روزها در بی‌خبری می‌گذرد و کسی از حال کسی آگاه نیست. بیماری باعث شده دیگر نتوانم به تربیت شاگردان بپردازم. کرونا خطرات را خیلی زیاد کرده است. نه فقط جلسه‌ها و کلاس‌ها تعطیل نمی‌شود؛ بلکه آن جمع‌های دوستانه کاری و آموزشی هم برگزار نمی‌شود. البته برخی از شاگردانم که به طور مستمر آموزش دیده‌اند مشغول کار هستند و بعضی از آنها شاگرد هم دارند.

این هنرمند پیشکسوت ادامه می‌دهد: حالا نوجوان‌ها و جوان‌های دیگری برای یادگیری از من سراغ می‌گیرند. این توجه‌ها خوب است اما کلا سبکی که نسل‌های بعد از ما دارند، سبک ما نخواهد بود؛ چون تعداد زیادی از بزرگان موسیقی و هم نسلان من دیگر در این دنیا زندگی‌ نمی‌کنند فقط آنها بودند که آثار را از بر بودند.

خداوند هر صد سال یک یا دونوازنده به هر منطقه موهبت می‌کند

رحمدل‌خواه به توضیحاتش اینطور اضافه می‌کند: اینکه می‌گویم نسل‌های بعد نمی‌توانند آن سبک قدیمی و درست را دنبال کنند به این دلیل است که اغلب آنها آثار قدیمی را بلد نیستند. مثلا اگر بیست قطعه یا مقام داشته باشیم آنها چندتای آنها را می‌توانند بزنند. یا اگر مثلا آهنگی بیست جمله است، نسل‌های امروزی می‌توانند هفت‌، جمله را بنوازند و این آن چیزی نیست که باید باشد. آنها باقی جمله‌ها و آثار نمی‌توانند بنوازند چون واقعیت این است که خداوند هر صد سال یک یا دونوازنده به موسیقی هر منطقه موهبت می‌کند. فکر می‌کنم هنوز در این زمینه قرعه به نام نسل‌های جدید نیفتاده است. برای همین است که می‌گویند باید قدر بزرگان را بدانیم. آنها همیشه در قید حیات نیستند و نبودشان به نفع هنر نیست.

او درباره آثار مکتوب در حوزه موسیقی و سرنای خراسان نیز می‌گوید که، اینطور نیست که هیچ منبعی نباشد. شاید در کتابخانه‌ها آثاری درباره سرنا باشد که مواردی را از من نقل کرده باشد اما آنها به دست خط خودم نیستند.

مسئولان از اوضاعم خبر دارند

دیگر موضوعی که همواره انتقاد و گلایه هنرمندان و هنردوستان را در پی داشته، عدم توجه به مفاخر و بزرگان موسیقی در زمان حیات آنهاست. در ایران روال این است که مسئولان پس از مرگ هنرمندان به یادشان می‌افتند و برای آنها تجلیل می‌گیرند. باید یادآور شد توجه رسانه‌ها و فعالان فرهنگی به بزرگان هنر طی دو سه سال گذشته باعث شده مسئولان ارشاد و انجمن‌ها، بیش از قبل به سراغ اساتید بروند و در جریان حال و روزشان قرار گیرند. این هنرمند می‌گوید: مسئولان در شهر مشهد پیگیر حالم هستند و از حال و روزم خبر دارند و گاهی به من سر می‌زنند. من از آن افراد ممنون و راضی هستم. آنهایی هم که از حالم خبر ندارند، می‌گویند چرا نیستی و کار نمی‌کنی؟!

رحمدل‌خواه یکی از فعال‌ترین هنرمندان موسیقی خراسان بوده است. خودش با اشاره به اینکه هنرمندان خارجی زمانی هنرمندان ایرانی را می‌شناختند،‌ می‌گوید: هدفم از آن همه اجرا این بود که سرنا را بیشتر و بهتر به دنیا معرفی کنم و اگر می‌خواهیم این ساز باستانی از بین نرود باید جوان‌ها هم این مسیر را ادامه دهند. آن زمان که برای برگزاری کنسرت به کشورهای دیگر می‌رفتم هنرمندان خارجی احترام زیادی به من می‌گذاشتند و این یعنی ما توانسته‌ایم سازی مانند سرنا را به غیر ایرانی‌ها هم معرفی کنیم.

بعد هم اضافه می‌کند: با اینکه هنرمندان هم‌نسل من برای معرفی موسیقی و سازهای ایران تلاش کردند، اما اتفاق بدی که در حال رخ دادن است فراموشی ساز سرنا در خراسان و شهرهای دیگر است که باید جلوی آن را گرفت. اگر این ساز باستانی کمرنگ یا فراموش شود بسیار حیف است.

فشار سرنا روی حنجره‌ام اثر کرده، دیگر نمی توانم بنوازم

این هنرمند پیشکسوت با اشاره به اینکه نسبت به قبل وضعیت جسمانی بهتری دارد، درباره نحوه نوازندگی ساز سرنا و دشواری‌های آن اینطور می‌گوید: سرنا نه تنها ساز بلکه موجودی بسیار سخت است. اگر بخواهم درباره سختی‌های ساز سرنا صحبت کنم،‌ دشواری‌ها و مکافات‌هایی زیادی وجود دارد که به توضیح نیاز دارند. سرنا ساز کوچکی است و ظاهر آن باعث می‌شود مردم فکر کنند نواختنش راحت است، در صورتیکه برعکس است. اتفاقا سرنا نسبت به دیگر سازهای بادی سخت‌تر است، چون فشار مستقیم آن در دم و بازدم‌ها مستقیما روی حنجره نوازنده است. فشار سرنا روی حنجره، بعضی نوازندگان را در سنین بالا با مشکل مواجه می‌کند و بیماری‌هایی را در پی دارد. من در دوران فعالیتم خیلی کار کرده‌ام و خیلی سرنا زده‌ام و حالا دو، سه سالی است آن فشارها بر من اثر کرده و باعث شده بیمار شوم.

برخلاف تصور برخی ساختن سرنا کار راحتی نیست

رحمدل‌خواه که یکی از سازندگان ساز سرنا نیز هست، درباره جزییات ساخت این ساز می‌گوید: درست است که سرنا ساز کوچکی است، اما ساخت آن راحت نیست و زمان می‌برد اما خیلی‌ها این را نمی‌دانند. مثلا من همین الان اگر از ساعت هفت صبح بنشیم، تا یک ظهر فقط می‌توانم دو میل (اجزای اصلی سرنا) بسازم! اما آیا این میل‌ها می‌توانند کیفیت خوبی داشته باشند؟ آیا این میل‌ها روی ساز می‌خوانند؟ نمی‌توانند بخوانند؟ که اگر نخوانند باید دوباره روی آنها کار شود، تا درست شوند. این کار سختی‌های خودش را دارد. میل‌ها در آخر باید روی سازها سوار شوند. این موجود کوچک پنج‌تا خزینه دارد، بعد می‌بینی بعضی  هفت، هشت‌تا و نه‌تا سوراخ دارند. مرحله دیگری هست که ساز باید تنظیم شود. بعضی سازه‌ها راحت بدون سختی تنظیم می‌شوند و سازهایی هم داریم که روی آنها کار می‌کنیم و آخر هم تنظیم نمی‌شوند.

این سرنانواز سخنانش را اینطور به پایان می‌برد: ساختن سرنا تنها کاری است که هنوز انجام می‌دهم، اما این کار سودی برای سازنده محسوب نمی‌شود و تنها عشق است که مرا به این کار وامی‌دارد.

انتهای پیام/

پخش ترانه های درخواستی در «صباهنگ»

sheno بازدید : 3 شنبه 20 شهريور 1400 نظرات ()
پخش ترانه های درخواستی در «صباهنگ»
 به گزارش خبرگزاری شنو به نقل از روابط عمومی رادیو صبا، «صباهنگ» برنامه موسیقی محور رادیو صبا است که با پخش ترانه های درخواستی، فضای شادی را برای مخاطبان این شبکه ایجاد می کند.
به گزارش خبرگزاری شنو، «موسیقی فیلم»، «تکمیل شعر»، «ترکیب ترانه» و «نمایش ترانه» هر روز از شنبه تا چهارشنبه از ساعت ۱۸ به مدت ۹۰ دقیقه راهی آنتن رادیو صبا می شود.

کلید دنیای آهنگسازی «نوازندگی» است

sheno بازدید : 2 شنبه 20 شهريور 1400 نظرات ()
کلید دنیای آهنگسازی «نوازندگی» است
آهنگساز زنجانی گفت: در موسیقی ایرانی و در وهله اول شخص باید یک نوازنده شود، به همین خاطر افرادی در این حوزه موفق هستند که نوازنده خوبی نیز باشند.

به گزارش خبرگزاری شنو، بهمن فریادرس  در رابطه با آهنگسازی در موسیقی ایرانی، اظهار کرد: در آهنگسازی یک‌ هنرمند باید بتواند بر اساس اصول و قواعد، یک ملودی را تزئین کرده و شنیدنی کند که برای این‌ کار، در کنار استعداد نیاز به آموزش صحیحی دارد تا بتواند در رابطه با یک‌ قطعه چیدمان صحیحی را نیز ارائه کند.

وی‌ با بیان اینکه آهنگسازی، به آهنگسازی موسیقی ایرانی، غربی و ملودی‌سازی تقسیم می‌شود، افزود: در موسیقی ایرانی و در وهله اول، شخص باید یک نوازنده بوده و با اصول موسیقی ایرانی و دستگاه‌های آن آشنا شده و بعد شروع به ساخت و خلق ملودی کند.

 آهنگساز زنجانی

با بیان اینکه در برای موسیقی ایرانی، آهنگساز باید یک آشنایی نسبی با سازهای ایرانی داشته‌ باشد، تصریح کرد: ساخت و خلق ملودی در موسیقی ایرانی باید مبتنی بر ردیف و اصول موسیقی ایرانی باشد و فردی که می‌خواهد در این زمینه فعالیت کند، باید تسلط بر سازهای ایرانی نیز داشته‌ باشد تا بتواند برای بخش‌های مختلف آن ملودی را بنویسد.

فریادرس با بیان اینکه آهنگ‌سازانی در موسیقی ایرانی موفق هستند که نوازندگان خوبی باشند. ادامه داد: علاقه‌مندان به بخش موسیقی ایرانی باید در مرحله اول ساز را به شکل تخصصی یاد بگیرند و بعد از اینکه نوازندگی آن‌ها در حد قابل قبولی بود، ساخت ملودی را آغاز کنند و در انجام این کار باید اجازه دهند بستر این کار برای آن‌ها فراهم شود و بعد از یادگیری پیش‌زمینه‌های آن، به ساخت ملودی بپردازند.

وی با بیان اینکه همه عوامل در تولید یک قطعه موسیقی دخیل هستند ولی آهنگساز نقش مهم‌تری داشته و خالق یک اثر موسیقی است. خاطرنشان کرد: زنجان پتانسیل و چشم‌انداز بالایی در حوزه موسیقی دارد و پیشکسوتان خوبی نیز در استان حضور دارند که کار آهنگسازی را انجام می‌دهند و امیدوارم این روند ادامه داشته و شاهد ظهور چهره‌های موفق در استان باشیم.

انتهای پیام/

«آواها و نواهای عاشورایی»عنوان کنسرت‌های برخط «ماه و نوا»

sheno بازدید : 0 شنبه 20 شهريور 1400 نظرات ()
«آواها و نواهای عاشورایی»عنوان کنسرت‌های برخط «ماه و نوا»
دوره هفتم اجراهای برخط ماه و نوا توسط انجمن موسیقی با حمایت دفتر موسیقی و مشارکت بنیاد رودکی به مناسبت ایام سوگواری محرم و صفر به سوگ و آیین‌های عاشورایی اختصاص پیدا کرده است.

به گزارش خبرگزاری شنو، دوره هفتم اجراهای برخط «ماه و نوا» توسط انجمن موسیقی با حمایت دفتر موسیقی و مشارکت بنیاد رودکی به مناسبت ایام سوگواری محرم و صفر به سوگ و آیین‌های عاشورایی اختصاص پیدا کرده است. 

در این دوره از اجراها، ۱۳ اجرا از ۱۰ استان کشور از جمله تهران، قم، گلستان، مازندران، گیلان، آذربایجان غربی، اصفهان، لرستان، خوزستان، چهارمحال و بختیاری و مرکزی پخش می‌شود.از جمله برنامه‌های این دوره از اجراهای برخط ماه و نوا می‌توان به شبیه‌خوانی، آیین‌های عاشورایی، غزل‌خوانی، سینه‌زنی و سوگواره‌ها اشاره کرد.گفتنی‌است؛ این اجراها از تاریخ ۱ تا ۴ مهرماه همزمان با اربعین حسینی پخش می‌شود که جدول پخش و پوستر اجراها متعاقبا منتشر خواهد شد.انتهای پیام/ 

فراخوان چهارمین جشنواره موسیقی امیرجاهد

sheno بازدید : 1 سه شنبه 16 شهريور 1400 نظرات ()
فراخوان چهارمین جشنواره موسیقی امیرجاهد
فراخوان چهارمین جشنواره سراسری موسیقی امیرجاهد، منتشر شد و ثبت نام این دوره تا ۳۰ دی ماه سال جاری ادامه دارد.

 به گزارش خبرگزاری شنو، فراخوان چهارمین جشنواره سراسری موسیقی امیرجاهد  منتشر شده  و متقاضیان تا 30 دی ماه سال جاری فرصت دارند با مطالعه آیین‌نامه، آثار خود را به دبیرخانه جشنواره ارسال کنند.

مهدی مساح بیدگلی دبیر اجرایی جشنواره با اعلام این خبر گفت: پس از بررسی آثار و اعلام نتایج اولیه در بهمن ماه 1400 در نظر داریم اجرای صحنه‌ای پذیرفته‌شدگان نهایی در حضور هیئت داوران را اسفند ماه امسال برگزار کنیم.

دبیر اجرایی جشنواره گفت:

 این جشنواره با همکاری خانه موسیقی ایران و خانه موزه دکتر معین و استاد محمدعلی امیرجاهد در دو شاخه موسیقی سنتی (دونوازی- اجرای گروهی – آواز) و موسیقی کلاسیک (دونوازی- اجرای گروهی – آواز) در رده‌های سنی  الف (7 تا 14 سال)، ب (15 تا 22 سال)، ج (23 تا 30 سال) برگزار می‌شود.

وی افزود: متقاضیان با مطالعه آئین‌نامه و فراخوان جشنواره در سایت خانه موسیقی ایران IRANHMUSIC.IR و سایت خانه موزه دکتر معین و استاد امیرجاهد MOEENJAHED.IR می‌توانند نسبت به تکمیل فرم و ارسال آثار خود به دبیرخانه جشنواره تا سی دیماه سال جاری اقدام کنند.

بیدگلی در پایان گفت: سومین دوره جشنواره امیرجاهد باتوجه به شیوع بیماری کرونا به تعویق افتاد و در نهایت به دو صورت آنلاین (ویژه پذیرفته شدگان شهرستانی) و حضوری (ویژه پذیرفته شدگان تهرانی) در تیر ماه سال جاری برگزار شد. اما امیدواریم باتوجه به واکسیناسیون سراسری کرونا، دوره چهارم جشنواره همچون دوره‌های اول و دوم به صورت حضوری برگزار شود.

این جشنواره با همکاری خانه موسیقی ایران و خانه موزه دکتر معین و استاد محمدعلی امیرجاهد برگزار می‌شود.

انتهای پیام/

تعداد صفحات : 5

تبلیغات
Rozblog.com رز بلاگ - متفاوت ترين سرويس سایت ساز
اطلاعات کاربری
  • فراموشی رمز عبور؟
  • آرشیو
    آمار سایت
  • کل مطالب : 50
  • کل نظرات : 0
  • افراد آنلاین : 1
  • تعداد اعضا : 0
  • آی پی امروز : 1
  • آی پی دیروز : 3
  • بازدید امروز : 5
  • باردید دیروز : 24
  • گوگل امروز : 0
  • گوگل دیروز : 0
  • بازدید هفته : 34
  • بازدید ماه : 195
  • بازدید سال : 228
  • بازدید کلی : 228